Mijn biografie schrijven? Ik ben Darwin niet!
Dit was mijn eerste reactie toen ik te horen kreeg dat mijn behandelaar dacht dat de biografiegroep wel iets voor mij zou kunnen zijn.

Je biografie schrijven is toch alleen iets voor mensen wiens leven of ideeën voor anderen ook interessant kunnen zijn? Na een korte periode nadenken heb ik besloten om het maar gewoon te proberen en maar te zien wat er van zou komen. Hèhè, dat was dus een goede beslissing.

Nu hoefden we gelukkig geen volledige biografie te schrijven maar werden er een aantal onderwerpen aangegeven waarover gesproken en geschreven zou worden (opleiding en werk; huidige woonsituatie en relaties, enz). De opzet lijkt verder bedrieglijk eenvoudig, een aantal patiënten bij elkaar zetten en een bepaald onderwerp aansnijden. Daarover raakten we met elkaar in gesprek (onder andere naar aanleiding van gerichte vragen en de verhalen die we elkaar vertelden). Het is dan de bedoeling om aan de hand van het aangegeven onderwerp (bijvoorbeeld: opleiding en werk) jouw wetenswaardigheden in je verleden hierover op papier te zetten. Dit hoef je niet allemaal zelf op te zetten qua structuur, er worden heel veel gerichte vragen gesteld (op papier wat je meekrijgt) die je als handvat kunt gebruiken om er een enigszins (chrono)logisch verlopend verhaal van te maken.

Zoals het in mijn groep ging, hadden we de ene week de bijeenkomst waarbij een nieuw onderwerp werd aangesneden en we als “huiswerk”opkregen om dat betreffende onderwerp de week daaropvolgend per e-mail aan te leveren.

Het schrijven op zich was voor mij geen probleem, mijn verhalen zijn over het algemeen eerder te lang dan te kort. Wat wel nieuw voor me was, was het feit dat het beschrijven van sommige onderwerpen ook daadwerkelijk weer de emoties van destijds opriepen! Nou is dat bij een leuke gebeurtenis geen probleem natuurlijk maar bij ronduit vervelende momenten is dat natuurlijk een heel ander verhaal. Wat er bij mij echter gebeurde met een aantal stukken waarvan ik bij het typen toch erg emotioneel geraakt werd, is dat ik op het moment dat ik dat verhaal daarover per e-mail verstuurde ik er ook opeens klaar mee was!

De druk was er dan vanaf en ik voelde dat het vervelende gevoel over die specifieke gebeurtenis ineens z’n plek had gekregen. Bij een aantal andere gebeurtenissen werd ik verrast door het feit dat ik die, op zich vervelende gebeurtenissen, afstandelijk, zakelijk en koel kon beschrijven (en ook ervaren!). Buiten het feit dat het voor mij persoonlijk een hulp was om een aantal in het verleden niet of nog niet geheel verwerkte zaken alsnog te verwerken, is de biografie ook uitermate nuttig voor de behandelaar(s).

Deze kunnen namelijk aan de hand van de biografie een goed gefundeerde conclusie schrijven over jouw of mijn probleem (of problemen). Daarbij komt het (op mij althans) prettig over dat je ook daadwerkelijk het gevoel hebt om zelf ook aan je problemen te sleutelen. Je bent meer dan een passieve patiënt, je bent echt actief bezig te helpen naar het zoeken van oplossingen. Een ander iets is dat het werken aan jezelf , ondanks het feit dat dit erg vermoeiend en soms 

Metroplein 50
3083 BB Rotterdam

010 - 4106200
010 - 4800285
secretariaat@psytobe.nl

naar boven