Een jonge gezonde meid van zevenentwintig jaar. Afgestudeerd, veel van de wereld gezien, aan het begin van een glansrijke carrière en een groot sociaal leven. Het lijkt allemaal voorspoedig en volgens plan te verlopen.

Maar opeens staat mijn wereld stil. Heftige buikpijn, zware vermoeidheid, nare onderzoeken en fulltime ziek zijn overkomen mij. Diagnose: de ziekte van Crohn.  

Toen ik twee jaar geleden te horen kreeg dat ik de ziekte van Crohn had, had ik nog geen idee wat me allemaal te wachten zou staan. Mij werd verteld dat de ziekte chronisch was, maar dat er met medicijnen vaak goed mee te leven was. Helaas is de ziekte bij mij heel heftig verlopen, met veel pijn en veel narigheid. Op medicijnen reageerde ik niet of nauwelijks en driekwart jaar na diagnose moest ik een flinke operatie ondergaan. Het herstel van deze operatie verliep heel traag en moeizaam. En nu, twee jaar later, zit ik nog steeds thuis en gaat het zowel lichamelijk als geestelijk nog steeds niet goed met me. Voor mijn lichamelijke klachten ben ik nog steeds intensief onder behandeling van een MDL-arts. Voor psychische begeleiding heb ik aangeklopt bij Psy to Be, waar ik sinds een aantal maanden onder behandeling ben van een psycholoog en een psychiater. De ervaringen van Psy to Be met diverse chronische ziekten, zoals die van mij, vond ik een grote meerwaarde en hebben mij ertoe doen besluiten om hier in behandeling te gaan.  

Tijdens de intake werd mij aangeraden om te starten in een zogenaamde biografiegroep. Dit is een kleine groep mensen, vier mensen in mijn geval, die zeven keer bijeen komt om te praten over zeven verschillende thema's. Thuis schrijven de deelnemers een stuk over ieder thema en samengebundeld vormt dit een autobiografie. Het idee sprak mij aan, maar het leek mij verschrikkelijk om in groepsverband over mijzelf en mijn ziekte te moeten praten. Deelname aan de biografiegroep stuitte bij mij echt op grote weerstand. Mij werd benadrukt dat het geen groepstherapie was, maar dat ik het moest zien als een werkgroep en niet als een vorm van behandeling. Dit argument heeft mij ertoe overgehaald om toch maar te starten in de biografiegroep. Achteraf gezien was het helemaal niet zo verschrikkelijk als dat ik gedacht had. Het was zelfs wel interessant om te zien hoe andere mensen met hun problemen omgaan en het heeft mij ook wel doen relativeren. Na afloop ligt er een redelijk compleet levensverhaal en dat is natuurlijk een mooie basis voor verdere therapie.  

Uit de autobiografie kwam een aantal belangrijke zaken naar voren, waar ik nu op individuele basis met een psycholoog nader op in ga. Deze gesprekken zie ik als een zoektocht naar mijzelf. De gesprekken zijn soms confronterend, maar dat vind ik juist prettig. In de gesprekken gaan we ook terug naar de basis. Vooral de basisemoties, waarvan er in mijn geval een paar onderontwikkeld zijn. Na een aantal gesprekken merk ik al hoeveel ik geleerd heb en hoeveel ik als mens gegroeid ben. Na een gesprek met de psycholoog praat ik altijd nog na met vrienden, mijn partner of familie. Hierdoor gaat de materie veel meer leven en kan ik feedback aan mijn omgeving vragen. Bovendien probeer ik de opmerkingen van de psycholoog zoveel mogelijk toe te passen in het dagelijks leven. Daardoor sta ik nu veel bewuster in het leven. Het einde van de behandeling is nog niet eens in zicht, maar ik voel me nu al een completer mens. Er zijn deurtjes geopend.    

Naast begeleiding van een psycholoog, heb ik begeleiding van een psychiater. De psychiater heeft mij medicatie voorgeschreven. Een bepaald soort anti-depressivum zou goed kunnen werken op mijn auto-imuunsysteem, waardoor mijn ziektesymptomen wat rustiger zouden kunnen worden. Dit klinkt heel goed en dat is ook precies wat ik wil. Alleen vond ik het een hele grote stap om daadwerkelijk met de medicatie te starten. Graag wilde ik hetzelfde effect op eigen kracht bereiken, door veel rust te nemen, te sporten, gezond te eten en het nemen van bepaalde kruiden. Ik gaf mijzelf de kans en tijd hiervoor, maar helaas zonder al te veel resultaat. Uiteindelijk ben ik toch maar met het aanbevolen medicijn gestart. Helaas kreeg ik al vrij snel last van allerlei vervelende bijwerkingen en heb ik met de medicatie moeten stoppen. Van de psychiater kreeg ik een ander medicijn voorgeschreven, maar de drempel is voor mij nu weer wat hoger geworden om hiermee te starten. Uit angst voor bijwerkingen en de reactie van mijn lichaam stel ik de start toch weer even uit. Mijn mening is dat je er als patiënt wel volledig achter moet staan en het echt een kans moet geven. En alhoewel ik weet dat het een zoektocht zal zijn welk medicijn het beste bij mij zal werken, het moment om aan een nieuw medicijn te beginnen is er bij mij nu nog even niet.  

Adres

Metroplein 50
3083 BB Rotterdam

010 - 4106200
010 - 4800285
secretariaat@psytobe.nl

naar boven