Ziek worden, ziek zijn en ziek blijven. Welkom in de wereld van behandelingen, pillen, injecties, therapieën, die al dan niet aanslaan…om gek van te worden.

Elk medicijn biedt op de koop toe een scala aan nieuwe klachten. Wat een verwennerij! Sinds kort is mijn medicijnenkastje weer een nieuw flesje rijker: antidepressiva druppels. Voor alle duidelijkheid: Ik ben niet gek!

Het is schrikken dat de psychiater van PsyToBe, mijn problemen zwaarder benoemt dan ikzelf. Ik wil niet ziek zijn. Ik wil niet buigen voor mijn aangevreten zenuwbanen, sinds 5 jaar gediagnosticeerd als Multiple Sclerose. Sinds kort, besef ik dat de onderdrukking van mijn ziekte, letterlijk aan mijn lichaam vreet. Het erkennen dat ik levenslang te kampen heb met een slopende ziekte, heeft me gedreven me aan te melden bij PsyToBe. Een enorme uitdaging. Vooral de gesprekken met de confronterende psychiater, die mijn optimisme meteen doodschiet. Na een paar dagen van woede en pijn, dringt tot me door dat zijn hardheid me wakker schudt. Hij houdt me, als enige, misschien niet voor de gek…

Nu hij vertrouwen bij mij heeft gewonnen, wil ik naar hem luisteren over de medicijnen. Een lage dosis antidepressiva (= 1 druppeltje per dag), met de aanname dat dit mijn auto-immuun systeem goed zal doen, is het voorstel. Ik twijfel, wil het wel proberen, maar ben bang voor de bijwerkingen. Meer giftig spul wil ik mijn lichaam niet aandoen. Ik wil duidelijke en voorspelbare informatie over de effecten van de medicijnen, maar die is er niet. Meer energie? Meer zelfvertrouwen? Meer richting in mijn soms warrige en chaotische brein? Zal het leven soms lichter voelen?

Het verloop van mijn ziekte is één en al onvoorspelbaarheid en onzekerheid, wat misschien wel het aller zwaarst is. Met het nemen van deze medicijnen koop ik een ticket zonder bestemming. Ik snap er nog niet veel van; maar ik ben wel te porren voor een avontuurlijke reis. Wat staat mij te wachten? Een zonnig Caribische eiland, de droge woestijn, een koude tocht in de bergen of een ‘survival’ in de jungle…?

Na een doodlopende zoektocht door de medische wereld voor behandeling, geeft het lef van de psychiater om zijn nek uit te steken, mij hoop. Zelf toon ik ook de moed om er voor te gaan… Twee weken later is mijn moed ver beneden vriespunt gezakt. Dat ene druppeltje maakt mij gek. Door de zeurende klachten als hoofdpijn, op hol geslagen darmen, misselijkheid, slapeloosheid en vermoeidheid is er van de levenslust weinig overgebleven. Dit gevoel bevestigt mijn angsten; van medicijnen word je niet beter, maar zieker. Hoe kan dit?? Waarom maakt mijn lichaam er een puinhoop van? Zit de boel zo op slot, dat het met een klein middeltje al van slag raakt? Hoe reageren anderen op dit paardenmiddel? Een deelnemer uit mijn biografiegroepje neemt al 3 weken datzelfde druppeltje. Ze voelt zich heel monter en opgewekt. Geen last van de nare bijwerkingen. De psychiater legt me de keuze voor om de dosering te verhogen, een ander medicijn te nemen of te stoppen. Het voelt als een falen, maar ik weet niet hoe lang ik het kan opbrengen mezelf te vergiftigen. Ik stop ermee.

Niet zonder slag of stoten. Dat hardnekkige spul is mijn lichaam niet uit te jagen en bonkt nog dagen na in mijn hoofd. Gevoelens van frustratie, woede, wanhoop, onrust overheersen. Heb ik dan toch iets anders onder de leden? Of klopt het vermoeden van de psychiater dat alle vastgelopen pijn is losgebroken? Het allerergste is dat ik wederom de controle verlies. Ik ben zo moe van deze strijd. Bijna een week na de laatste druppel word ik voor het eerst wakker met een helder hoofd. Ik geloof het nog niet en geef de hoofdpijn kans om op te komen. Maar het enige wat ik voel is nieuwe energie en kracht door mijn ‘gezuiverde’ lichaam stromen. Nooit ervaren dat een herfstdag in Nederland zo exotisch en warm kan zijn! 

Adres

Metroplein 50
3083 BB Rotterdam

010 - 4106200
010 - 4800285
secretariaat@psytobe.nl

naar boven