Eind 2006 werd duidelijk dat ik blijvend functioneel beperkt was in mijn arm en dat de laatste operatie mijn zenuwpijn niet had weggenomen.

Ik raakte in paniek bij het idee dat ik er mee moest leren leven, ik was de controle kwijt en wist niet hoe ik verder moest. Ik was depressief en werd door de revalidatiearts doorverwezen naar het spreekuur van de psychiater.

Op dat moment was ik in een enorme tweestrijd. Enerzijds besefte ik dat het niet goed met me ging en dat ik niet louter last had van lichamelijke klachten. Anderzijds vond ik niet dat ik bij een psychiater of een psycholoog thuis hoorde. Daarnaast snapte ik ook niet dat ik me zo rot kon voelen om mijn lichamelijke klachten.

Na een intake ben ik in de biografiegroep terecht gekomen, kreeg ik antidepressiva en kreeg ik individuele gesprekken. Ik wilde me natuurlijk zo snel mogelijk beter voelen maar vond dat dat zonder pillen en zonder al te veel ‘geklets’ moest kunnen. De gesprekken waren in het begin vrij heftig. Ik zette me overal tegen af en probeerde zo duidelijk mogelijk te laten blijken dat ik het totaal niet zag zitten. Tijdens de gesprekken kreeg ik wel heel praktische dingen aangereikt zodat ik beter om kon gaan met mijn problemen. Daarnaast bespraken we allerlei aspecten uit mijn leven, ook zaken waarvan ik niet meteen het idee had dat die met mijn depressieve gevoelens te maken hadden.

Na een aantal maanden kon ik niet ontkennen dat het beter met me ging. Ik paste de dingen die ik tijdens de sessies geleerd had toe en daarnaast was het heerlijk om met iemand over de relatie tussen lichamelijke problemen en de emoties die daarbij horen te kunnen spreken.

Langzamerhand kreeg ik steeds meer de controle over mijn leven terug en begon ik weer te genieten van het leven. Mijn houding ten opzichte van de therapie was ook veranderd en om de week naar therapie ‘moeten’ werd om de week naar therapie ‘mogen’.

Ik heb door de therapie mijn leven heel anders kunnen inrichten. Ik ben niet meer gefixeerd op de dingen die ik niet kan. Ik heb niet meer de behoefte om constant over mijn grenzen heen te gaan – op welk vlak dan ook. Natuurlijk maak ik nog wel eens verkeerde keuzes. Als dat gebeurt, signaleer ik het wel en kan ik het meestal bijsturen. Hoewel ik natuurlijk niet heb gekozen om door zo’n moeilijke periode te moeten, ben ik wel blij dat het gebeurd is en dat ik de kans kreeg om in therapie te gaan. De gesprekken hebben mij de kans gegeven om mijn leven eens flink onder de loep te nemen, aan te pakken wat me niet bevalt en om te leren ervaren wat ik wel fijn vind. Het resultaat is heel mooi aan het worden!

Metroplein 50
3083 BB Rotterdam

010 - 4106200
010 - 4800285
secretariaat@psytobe.nl

naar boven